Uważne podejście do emocji

Każdy z nas chce lub chciał na pewnym etapie swojego życia pozbyć się cierpienia. Nie ma w tym nic nienaturalnego. Któż chciałby cierpieć? Sam Budda przez wiele lat poszukiwał odpowiedzi na pytanie „jak uniknąć cierpienia w życiu”. Wnioski? Nie da się. Trudności są nieodłączną częścią naszego życia. Być człowiekiem oznacza pozwolić sobie na doświadczanie pełnego wachlarza emocji, a nie tylko jego połowy. Przez większość życia staramy się unikać cierpienia (na wszelakie sposoby), co kończy się to zazwyczaj frustracją i rozczarowaniem. Tymczasem to nasz stosunek do tych trudności powinien ulec zmianie.

Praktyka uważności pozwala nam w świeży sposób podejść do trudnych i bolesnych emocji oraz uczuć tabu. Zamiast ich unikać, tłumić lub naprawiać, wchodzimy z nimi w relację. Wychodzimy im na przeciw i przyglądamy się z ciekawością. Z psychologii wiemy, że każda emocja stanowi pewną informację. Sprawdźmy więc jaką.

Pozwalamy, aby uczucia pojawiały się i przepływały przez nas w bardzo naturalny sposób. Zauważamy także, że emocje (podobnie jak myśli) znikają same z siebie, bez potrzeby ich kontrolowania. Niczego nie naprawiamy ani się nie pozbywamy. Zaakceptowanie emocji taką jaka jest i nie angażowanie się w nią, pozwala zyskać nową perspektywę. Problem przestaje być problemem lub też zmienia się jego skala.

Z biegiem czasu, dzięki trudniejszym emocjom, nasza praktyka i życie staną się bardziej soczyste. Zyskamy więcej możliwości zrozumienia siebie i naszego krajobrazu emocjonalnego. Poczujemy się bardziej żywi i pełni. Zyskamy wgląd i zobaczymy wyraźniej, że opieranie się naszym emocjom nie przynosi żadnych korzyści, dlatego będziemy mniej zainteresowani próbami ucieczki, unikania i naprawiania, a bardziej skłonni po prostu czuć, obserwować i badać.