„Nie wiem” to tomik wyrastający z doświadczenia pęknięcia: życia pod cudzym naciskiem, emocji tłumionych zbyt długo, codzienności, w której samo przetrwanie staje się wysiłkiem. Te wiersze nie uciekają w dekoracyjność ani w poetycką mgłę. Ich siłą jest prostota, szczerość i uważność na moment, w którym człowiek traci grunt pod nogami, a potem próbuje odzyskać własny język.

Kamila Paluch prowadzi czytelnika przez lęk, gniew, wstyd i wyczerpanie, ale nie buduje z tego widowiska. Zamiast efektownych gestów otrzymujemy zapis wewnętrznej walki: z cudzymi oczekiwaniami, z poczuciem winy, z pragnieniem, by zniknąć, i z równie silną potrzebą, by jednak ocaleć.

„Nie wiem” nie obiecuje ukojenia. To zbiór, który pokazuje drogę od rozpadu do powolnego stawania po własnej stronie. Surowy, uczciwy i zostający w pamięci.